A selection of works

2021

2021

2021

2020

maarten greve gemorste koffie

2021 Gemorste KOFFIE op mijn bureaublad

maarten greve matrasschimmel op onze  smartphones

2020 Matrasschimmel op onze smartphones

maarten greve caught moon at sunrise

2019 Caught moon at sunrise in Brussels

maarten greve corona days

2020 Corona days in our garden

2020 Easter

maarten greve
maarten greve bathroom

2020 Proud owner of a galaxy

2020

maarten greve kitchen poetry

2020

maarten greve toothbrushes

2012 In memoriam, we waren met vier …

maarten greve tree

2019 Warande park Brussel  > Meer

maarten greve thermometers

2000 Rue du buisson, Bruxelles >  Meer

maarten greve

2001 Burning ambition > Video

Archiscapes  1994 – 1998

Maarten Greve
Maarten Greve
Maarten Greve
Maarten Greve

Centraal element in de archiscapes is de omgekeerde koepel

Maarten Greve
Maarten Greve
Maarten Greve
Maarten Greve
maarten-greve-archiscape-states-32
Maarten Greve
Maarten Greve

1996  My studio in Rotterdam   >  Making of archiscapes

Maarten Greve
Maarten Greve
Maarten Greve
Maarten Greve

1988  Twisting  (Groningen)    More

Maarten Greve

1987 Car tires on a frozen canal (Groningen – Aduard)

Maarten Greve

1999 The joy of desire > Meer

Maarten Greve

2000  Melon in urban landscape  (Brussels)

Maarten Greve

2000 Bottle of red wine in urban landscape (Brussels)

Studio view

Maarten Greve

2000 Chicken in urban landscape  (Brussels)

1997 Blaupunkt > Meer

Maarten Greve

1987  Swept shadow in snowy landscape (Groningen – Aduard)

The swept shadow is complementary to the own shadow that falls behind the fence

Maarten Greve

1990 Cut out circle in garden bricks (at Ateliers 63 – Haarlem)

Maarten Greve

2012

Maarten greve stone river

2018  Stone river

Velvet underground

2018 Velvet underground

Maarten greve stairway to heaven

2019 Jacobs ladder

2021

maarten greve

2013  Caught twin

Aangestuurd door het verlangen

Samengestelde catalogusteksten

De wereld als experimenteerdoos

Het fotowerk Autobanden op een bevroren sloot (1987) geeft een goede toegang tot het oeuvre van Maarten Greve. Het is een werk uit zijn academietijd in Groningen. Het landschap is besneeuwd, leeg en uitgestrekt. Door een aantal ter plekke gevonden autobanden op een bevroren sloot te plaatsen, creëert Maarten op intuïtieve wijze een optische rechte lijn. Waarom doet de kunstenaar dat en waarom ben je als toeschouwer geneigd door de knieën te gaan om er doorheen te kijken? Waar ben je naar op zoek?

Waar komt het verlangen vandaan om door een gaatje of sleutelgat te willen kijken?

Maarten poogt dit soort van intuïtie te onderzoeken. We zitten op een zomeravond aan een kabbelend riviertje en gaan spontaan steentjes gooien om een ander steentje te raken. Waarom die sensatie van het willen raak gooien?

In zijn jeugd was Maarten gefascineerd door de renaissance en Leonardo da Vinci. Door Leonardo’s nieuwsgierigheid en het ogenschijnlijke gemak waarmee hij de meest wonderlijke ontwerpen maakte. Hoe hij de waarneming en het dagelijkse leven als inspiratiebron gebruikte. Later kwamen daar ook wetenschappers als Christiaan Huygens en Simon Stevin bij. Huygens was de uitvinder van de lenzentelescoop en het slingeruurwerk, Simon Stevin wierp loden ballen van de toren van de Nieuwe kerk in Delft om de zwaartekracht te onderzoeken. Hun werk en onderzoek kwamen voort uit een wereld die ze fisiek ervaarden.  Veel kunstenaars en architecten uit die tijd waren ook goudsmid. Dit was dan ook één van de redenen dat Maarten na zijn middelbare school voor de vijfjarige opleiding voor goud- en zilversmid koos vooraleer hij naar de kunstacademie ging. Het alchemistische verlangen uit zijn jeugd heeft zijn verbeelding en houding als kunstenaar bepaald.

Maarten heeft, toen hij naar Brussel is verhuisd een videofilm gemaakt waar hij vanaf een dak probeert een afgekloven appelklokhuis in een schoorsteen te gooien.  Niet één keer belandt het klokhuis in de schoorsteen. Dit met als doel het verlangen te laten zien, het afketsen op de rand. Niet het raak gooien is interessant maar de poging. Maarten ziet het als een pleidooi voor het verlangen.

Rond dezelfde tijd dat hij het werk met de autobanden maakt, heeft Maarten in het lege Groningse landschap een hek geplaatst waar hij aan de andere kant dan waar de natuurlijke schaduw valt, een kunstmatige schaduw in de pas gevallen sneeuw veegt. We zien twee werkelijkheden, een natuurlijke en een artificiële, die hij op een vanzelfsprekende manier verenigt. In zijn latere werken zet hij de empirische benadering van de academietijd voort en gebruikt hiervoor grootheden als tijd en snelheidtemperatuurafstandvolume en energie.

In een gesprek vertelt hij over dat verlies van verlangen, dat alles steeds sneller gaat (ref. catalogus solotentoonstelling Begane Grond Utrecht 1997). “De relatie tussen tijd en ruimte wordt uitgedaagd. De gedachte krijgt een steeds snellere fysieke invulling, de tijd van verlangen wordt korter”. Maarten gaat ervan uit dat het leven zich definieert uit het conflict tussen de traagheid van het lichaam en de vlugheid van de geest. Materie is traag en onderhevig aan fysische wetten, de gedachte niet. Je zou kunnen zeggen dat wanneer de gedachte een directe fysieke invulling krijgt, dat je op dat moment het leven opheft, de verbinding tussen ruimte en tijd. We doen ons best, vliegtuigen knallen door de geluidsbarrière, we maken supersnelle  treinen, sneller internet, snellere roulatie van producten. Zijn werk is daadkrachtig, de uitdrukking de daad bij het woord voegen is hier zeker van toepassing. Maarten spreekt overigens liever over het avontuur en de zoektocht om de daad met het woord te laten samenvallen.

Een aantal van zijn videowerken zijn ontstaan vanuit het idee van haast hebben of verlangen naar. Je probeert te ontkomen aan je eigen lichamelijkheid. Je zit in de trein en bent verliefd. De treinreis kan niet snel genoeg gaan terwijl je denkt aan je vriend of vriendin die op het perron staat om je af te halen.

In de video Blaupunkt wordt deze gedachte  verder uitgewerkt. De film is opgebouwd uit drie delen. Je ziet iemand in een trappenhuis naar boven rennen. Bijna boven aangekomen ontstaat er een omkering. De kijker wordt deelnemer en wordt rennend meegenomen over een plat dak. Kort voor het einde kijkt de camera over de rand. Je ziet een terrein met sloopafval, de camera zoeft welgemikt dertig meter naar beneden precies op de blauwe stip van een Blaupunkt-reclamebord. Na de klap wordt het beeld zwart, einde film. Van kijker word je deelnemer, daarna word je mechanisch en visueel verder gevoerd. Niet Blaupunkt is het mikpunt, je bent het zelf.

Midden jaren negentig maakt Maarten  grote gekleurde aan architectuur refererende werken. Wanneer je de eerder genoemde gedachte van het gaatje en het sleutelgat doortrekt dan zou je bij het ervaren van de beelden kunnen zeggen dat je door het gaatje gekropen bent en aan de andere kant staat. Een wormhole?  In een wereld die alleen nog maar uit vorm en kleur bestaat. De beelden zijn door hun volume en kleur sterk aanwezig en nodigen uit tot manipulatie en participatie. De associatie met de kindertijd en de blokkendoos is snel gemaakt. Maarten maakt bij deze beelden zelf de vergelijking met het doorheen een spiegel stappen of het gevoel dat je hebt wanneer je met badminton de shuttle precies goed slaat, alsof je er doorheen slaat, de materie opheft. Denk hierbij ook aan het hek in het Gronings landschap waar de twee werkelijkheden in één beeld samenkomen. De natuurlijke schaduw achter hek en de kunstmatige geveegde schaduw ervoor

Maarten woont nu in Brussel. Hij heeft van 1985 tot 1989 een opleiding gevolgd aan de Minerva Academie in Groningen en van 1989 tot 1991 aan De Ateliers in Haarlem (nu Amsterdam). Na vijf jaar als beeldend kunstenaar in Rotterdam te hebben gewoond en gewerkt, is hij in 1996 naar Brussel verhuisd om zich als kunstenaar verder te ontwikkelen.

Begin 2000 heeft het leven van Maarten een wending genomen waardoor zijn kunstenaarschap stil kwam te liggen. Daar bovenop is in 2012  zijn vrouw Maddy Arkesteyn overleden. Maddy was ook kunstenaar, ze kenden elkaar van De Ateliers.

Sedert een paar jaren is hij opnieuw begonnen met het maken van kleine werkjes waarin de inspiratie uit het verleden zichtbaar is maar waar ook nieuwe onderwerpen een kans krijgen. ‘Je kan niet verdergaan waar je geëindigd bent, de maatschappij en de kunst zijn namelijk niet stil blijven staan.  Het voelt soms als over één-nachts-ijs lopen… gaat het… wordt het iets? Jezelf heruitvinden is geweldig!’ Het werk is wat lichter en anekdotischer geworden. De Gootsteenontstoppers en Asbakken reeks zijn hier een goed voorbeeld van. In Caught moon at sunrise in Brussels en andere foto’s proef je de honger naar de connectie met de omgeving. Bollen, cirkels en stipjes blijven centrale elementen in zijn werk alsook de speelsheid en de reële wereld versus de fictieve werkelijkheid. In Gemorste KOFFIE op mijn bureaublad heeft het puntje uit de morse tekst een andere betekenis dan het puntje van .docx. Het is de context die de betekenis bepaalt zoals we dat ook bij de asbakken en veel andere nieuwe werken zien.

> Tentoonstelling Maddy in Institut de Carton, Brussel in 2020

Interview Anna Luyten met Maddy, kort voor haar overlijden in 2012

In memoriam